Kelle koltukta bir yaşam bizimkisi..

Günlerdir gün aymıyor…
Ellerinden geleni sonuna kadar yapan,
bir can için bedenlerini göçük altına sokan ne güzel,
ne iyi insanlar var,
hem de çoğunluktalar…
Bunu biliyorum!..
Günlerimiz televizyon başında geçiyor.
Ancak şuna da dikkat çekmek istiyorum..
Bir tane muhabir gördünüz mü, özellikle depreme dayanıklı olup yıkılan binaların içinden haber yapan?
Demirleri toza dönmüş betonları gösteren bir muhabir arkadaş oldu mu?
Aslında muhabirler her işi yapar.
Can kurtaranı, acıyı da feryadı da yapılan yardımı da orda ne varsa haberini yapar.
Her konuyu takip eder.
Bir yerde kalmaz.
Aynı yerde uzun süre durmaz. Sürekli dolaşır ne var ne yok diye..
Muhabirlik böyle bir iştir..
Ama olumsuzlukları da ortaya çıkarır haber yapar..
İşte bu binalar da haber olacak ayrıntılar. Ama gören varmı bilmiyorum şu ana kadar..
Diyen olabilir ki, şimdi yeri mi diye..
Evet tam yeri ve zamanı. Çünkü kaybolan hayatlar bu yüzden oldu.
Yıkılan binalardan “Numune” alınıyor mu?
Şu an için önemsiz gibi görünüyor olabilir ama bence çok önemli..
Herkes görmüştür incecik demirler, toza dönen betonların halini..
Bu binaları yapanlardan mutlaka hesap mı sorulur araştırma mı yapılır bilmiyorum ama..
Depreme dayanıklı diye satılan o binaların altına kalan hayatlarını kaybeden insanların çocukların bebeklerin ve hayvanları da hesabı mutlaka sorulmalı diye düşünüyorum...
Bunu yapacak kurumlar da belli..
Zaten her şey ortada birini görevlendirilmek çok basit.
Küçük bir demir parçası ile toza dönmüş beton parçası yeterli olacaktır.
Tabi bunu bizden daha iyi bilir uzmanlar nasıl yapılacağını..
Yani bunun iler de yapılacak soruşturmalar için kayda değer delil olarak önemli olacağını düşünüyorum…
Uzun lafın telgrafı;
Hayal görmeyelim..
İnsanlara palavra sıkmayalım..
İnsan, insan olarak kaldığı sürece felaketlerden ders almayacak…
Bilinen tarihi boyunca da ders almadı.
Deprem felaketi de çekip gidecek ve insanlar kısacık bir süre için ders alırmış gibi yapacak.
Ve sonra da her şey eskisi gibi olacak.
Yanılmayı çok isterim, ama umudum yok...
Hadi bu felaketten kurtulduk diyelim,
sırada neyin olduğundan haberimiz yok..
Kelle koltukta bir yaşam işte bizimkisi…