Çürüdüğümüzü Dün Öğrenmedik

Son günlerde hepimizi ayağa kaldıran haberler alıyoruz. Hepsi çok üzücü, umutsuzluğa sürükleyen cinsten. 
Yıllardır “marjinal” ilan edilen kişilerin-toplulukların bağırdığı, rutinini sürdüren herkesin sessiz kaldığı bir çürüme. Can kaybı yaşandığında, hele ki çocukları kaybettiğimiz bir olayda tepkileri normal buluyorum. Fakat anlayamadığım bir şeyler var.
Demek istediğim “Neden şimdi tepki veriliyor?” değil. Ortak gündemler oluştuğunda bir “sürü gibi” tepki vermenin anlamsızlığı. 3 gün sonra normale dönecek olmamızın doğallığı.
Tüketimin, popüler kültürün çağında; duygularımızın birer sayıya dönüşmesi, fikirlerimizin öznelleşmeden-düşünmeden ifade edilip geçilen malzemelere dönüşmesi…
Toplumsal tepkilerin önemi, saman alevi gibi artık. Yıllardır meclisten geçirilemeyen önergeler, gündeme düşmeden sessizce kaybettiklerimiz, aydınlarımızın göç etmesini normalleştirmemiz, eğitimdeki çatlaklar, mücadeleyle kazanılmış haklarımızın yok oluşu. ülkenin her yerinde kol gezen güvensizlik, kültürümüzün demode bir objeye dönüştüğünü izlemek…
“Daha ne olmalı!” dediğimiz her olayı ertesi gün unutuyoruz. Unutmakta da çok haklıyız. Bireysel dertlere gark edildik. Tencereyi kaynatmak için “marjinal” olmayı reddettik. Örgütlü hareket etmemiz gereken noktalarda bile güven sorunlarımız var. 
Hepsini biliyoruz. 
Peki nedir demek istediğim? 
En azından “dürüst” kalmak.
O gün gerçekten bugünse; bu tepkilerin arkasında durmak.
Yok, eğer değil ise; beylik laflar yerine sadece acıları paylaşmak. 
Hala “daha ne olmalı” demek artık sakil duruyor üstümüzde. 
Çünkü hiçbirimiz, çürüdüğümüzü dün öğrenmedik. Yavaş yavaş gelişini izledik. En yakınımıza bile değişimi anlatamadığımızda birer birer vazgeçtik.
Hepimizin içinde minicik de olsa “biz bu değiliz” umudu hala var. Buna inanmak istiyorum. Sanırım şimdilerde; bu da yalnızca bir avuntu.